485.
Sarong banggi nin Septiembre nagoóngal su bagyo asin pinagbabanog kan darakúlang pakpak kaini su mga gadung sa Manilá; mandidiit-mandiit minadagol- dol; mga lintí asin mga kikilat minabanggraw nin ka- dikit na horas sa mga “karatakan kan baguio asin miná- tagob nin makangingirhat na pagkatákot sa mga na- geérok dumán. Nagbokonokbonok na gays. Sa liwánag kan lintí ó kan kikilat na naghahalás-halás nakikita an kapedásong atop, sarong lado nin bintaná nagraraláyog asin minahólog na makagiramgiram an linagabong ; daing nakikitang minsán sarong coche, minsán man sa- rong naglalakaw, sa mga lansangan. Kan an malagong na daging kan dagoldol, makasanggatós na idinádaging, minapúrawas sa harayó, dangan nadadangog an hina- gishis kan doros na minapaarimborong kan urán, na minapaluwas nin paulit-ulit na trak-trak sa mga katípay kan mga pirintong bintaná.
Duwang guardia nagsirong sa sarong gadung na pi- nagpapatindog sa may convento: sarong soldados asin sarong distinguido.
“Nagaano kita digdi?” an sabi kan soldados; “dai nin naglalakaw sa lansangan... dápat kitang padumán sa sarong harong; an sakong karáhay nin boot nag- oontok sa Calle del Arzobispo.”
“Maghalé digdi sagkod dumán igwa nin dakúlang ag- wat asin madodomog kita,” an simbag kan distinguido.
“Anó man kaiyán kun dai kita gadanon kan kikílat?”
“!Bah! dai ka matákot; súkat na magkaigwa nin pa- rarayos an mga monja ngáning makaligtas sinda.”
“!Ohó!”” an sabi kan soldados, “alágad anong maga- gamitan kaiyán kun an banggi madiklom?”
Asin itiningkálag su mata sa itaas sa paghiling sa kadiklomán; kan horas na ito kuminikílat namán na sinonod nin ’ makosog na dagoldol.
“Naku! Susmariosep!” an hagayhay kan soldados na kasabay an pangurús, asin ginóyod su saiyang kaiba- han; “humalé kita digdi!”
“Anong nangyayari saimo?”
“Humalé kita, humalé kita digdi!” sa olit nyang ta- taramon na nagrarágot su ngipon sa tákot.
“Anong saímong nakita?’
“!Sarong aswang!” an sabi sa hababang tingog na tinatakigan na bulanos.
“Sarong aswang?”
